Selamünaleyküm ve Rahmetullah kıymetli okuyucular,

Ben Selviye Suzan Ketenci, 39 yaşındayım ve İstanbul’da yaşıyorum. Dua dua yalvardığım ilahi davet, ruhumun çok yorgun olduğu anda öyle bir geldi ki Rabbimin ikramı karşısında nasıl şükredeceğimi bilemedim.

Heyecanla beklediğim vize, uçuş tarihi derken sonunda yolculuk günü gelmişti. Üç arkadaş yola çıkmıştık. İsrail sınırında uzun bir bekleyişin ardından arkadaşlarımızdan birini sınır dışı ettiler. Arkadaşımı beklerken işgalcilere olan sinirim, kızgınlığım, öfkem daha da artmıştı. Daha Kudüs’e varmadan imtihanlar başlamıştı. Kendi topraklarımıza sorgulanarak alınmak ya da alınmamak içimi çok yaralamıştı.

Elhamdülillah ki birkaç saatin sonunda Kudüs’e varmak nasip olmuştu. Mescid-i Aksa’ya da kavuşmak için kapıları denemeye başladık; ilk kapıdan alınmamak, geri çevrilmek çok kötüydü ve çok ağrıma gitmişti. Rabbim nasip etti ve içeri girmek birkaç denemeden sonra nasip oldu. İçeri girince hüngür hüngür ağladım. Kapılardan geçmenin kolay olmayacağını biliyordum ama bunu yaşamak çok ağır gelmişti.

Kubbetü’s-Sahra’yı ilk gördüğüm an çok etkilendim, sanki Peygamber Efendimizin nuru vardı, nur tecelli etmiş gibiydi kendisine. Müslümanların öksüz bıraktığı Aksa’mızın özgür olduğu günleri hayal ederek adımladım o mübarek avluda.

Bereketin merkezi, bereketini ilk girdiğimiz anda hemen göstermişti. Filistinli kardeşlerimizin ikramları, şekerler, meyveler, kahveler, çaylar… Onlarca sıkıntılarına rağmen dillerinde dua ve güler yüz hiç eksik olmuyordu kardeşlerimizin. Yardımlarda bulunmak istedik ama asla kabul etmediler. Bizden dua ve bu mübarek topraklara gelmemizi istediler sadece.

Üzerimde büyük bir sorumluluk var. Kudüs’ü daha çok anlatmalıyız, buraya daha çok gelmeliyiz ve gelemiyorsak mutlaka birilerini göndermeliyiz. Siz kıymetli bağışçılar ve Kumbara ekibi, Rabbim sizden razı olsun. Ben de dahil birçok kardeşinizin gelmesine vesile oldunuz. Aksa’nın bize, ondan da önce bizim ona çok ihtiyacımız var. Allah’a emanet olun. Vesselam…